Âdem vardır âdem içinde el-hak
Kamu ‘âlem ona cân ile müştâk

Âdem disen sûretde cümle âdem
Velî kimisi puhtedir kimi hâm

Kimi hayvân bigi nefsine kalmış
Kimi dâim bu ‘aşk fikrine dalmış

Budur uş âdem içinde geçen hâl
Bu resme düzülüpdür cümle pergâl

Kamu âlem ta’accübdür bu hâlde
‘Âkıller mât olupdur bu hayâlde

Bu sırra irebilmez ‘akl-ı tedbîr
Mât olmuşdur eğer civân eğer pîr

Kamu eşyâ bu hâlde hayrân olmış
Dâim döner felek sergerdân olmuş

‘Âlem bu deryâda gark oldu külli
Bir nişân virebilmedi be-külli

Kamu ‘âlem âdem katında mâtdır
Âdem de bilmedi ne hikâyetdir

Câna sorarsan ki cân dahi bilmez
İçinde genc-i virân dahi bilmez

Ne cân bildi bunu ki ten nedendir
Hemân ten dahi câna hem cânândır