Râh-i Mevlâda her kim aşk ile cismini cân eyler
Gönül mürği gibi pervâz edip tayy-ı mekân eyler

Gezen Hak gezdiren Hak, söyleyen Hak söyleten Hak’dır
Velî ârifleri kendine kendi tercümân eyler

Bana ketm-i me’âni emrin eyler Hazret-i Cânân
Yine ketm etmeyip esrârını kendi ayân eyler

Zehî dildâr-i dâver yere göğe sığmayan dilber
Benim gönlümde dâim seyr-i gülzâr-ı cinân eyler

Bu gönlüm tâ ezel ol pâdişâhın taht gâhıdır
Niçün dil-mürdeler ol dil-nişîni lâ mekân eyler

Sehâb-ı cism içinde gizlenip ol neyyir-i â’zâm
Yine her zerreden yüz gösterip hüsnün nihân eyler

Kemâl-i hikmetin sûretde tahrîr eyleyen Müştâk
Velî ma’nâda hep kendi yazar kendi beyân eyler