Bakıp cemâl-i yâre çağırıram dost dost
Dil oldu pâre pâre çağırıram dost dost

Aşkın ile dolmuşam zühdümü yanılmışam
Mest-i müdâm olmuşam çağırıram dost dost

Mescid ü meyhânede hânede vîrânede
Ka’bede pûthânede çağırıram dost dost

Sular gibi çağ u çağ dolaşıram dağ u dağ
Hayrân bana sayr u sağ çağırıram dost dost

Geldim cihâna garîb oldum güle andelîb
Her dem ciğerler delip çağırıram dost dost

Dünyâ gamından geçip yokluğa kanat açıp
Aşk ile dâim uçup çağırıram dost dost

Aradığım candadır canda vü hem tendedir
Bilir iken bendedir çağırıram dost dost

Gâh düşerem mutlaka geh asl u geh mülhaka
Bakıp kamudan Hakk’a çağırıram dost dost

Dolunmaz ol hâl ü had mine’l-ezel tâ ebed
Onulmaz aslâ bu derd çağırıram dost dost

Hep görünen dost yüzü andan ayırmam gözü
Gitmez dilimden sözü çağırıram dost dost

Deryâ olunca nefes pârelenince kafes
Tâ kesilince bu ses çağırıram dost dost

Gökler gibi dönerem gün gibi dolanıram
Devr ile eğlenirem çağırıram dost dost

Ne yerdeyem ne gökde ne mürdeyem ne zinde
Her yerde her zamânda çağırıram dost dost

Geldim o dost ilinden koka koka gülünden
Niyâzî’nin dilinden çağırıram dost dost