Beni bir nutfe iken çünki insan ettin ey Kuddûs!
Dahi imân ü ilm ü aşkı ihsân ettin ey Kuddûs!
Hemin bu ümmet-i merhûme-i mağfüreden kıldın,
Dahi ehl-i yakîn sıdk u irfân ettin ey ey Kuddûs!
Tarîk-ı Evliyâ vü Asfiyâya eyledin teslik,
Muhibb-i âl-i suhb-u Fahr-i Ekvân ettin ey Kuddûs!
Nihâyet yok senin bahr-i atâ ve rahmetine hiç,
Kılıp âşık sana işimi efgân ettin ey Kuddûs!
Halâyık içre Kuddûsî diye adımı söylettin,
İçtirip hamr-ı aşkı mest ü hayrân ettin ey Kuddûs!