Çün sana gönlüm mübtelâ düştü
Derd ü gam bana âşinâ düştü

Zühd ü takvâya yâr idim evvel
Aşk ile benden hep cüdâ düştü

Vâiz ider gel aşkı terk eyle
Nideyim sabrım bî‐vefâ düştü

Nice terk etsin aşkı şol âşık
Âna karşı sen mehlika düştü

Kim seni buldu kendi yok oldu
Vaslına ey dost cân bahâ düştü

Aşka uşşâkın davet etmişsin
Cân kulağına ol sadâ düştü

Bu Niyâzî’nin hiç vücûdunda
Zerre komadı hep beka düştü