Yüzüm kara elim boş dostu sever geçerin
Dünya ile başım hoş dostu sever geçerin
Sofuyum der gezerim hırkam tâcım düzerim
Nice gönül bozarım dostu sever geçerin
Dışım eyidir eyi içim dopdolu ayı

Böyleyken gönül evi dostu sever geçerin
İnanman’ız sözüme bakman’ız dış yüzüme
İçimde bin putum var dostu sever geçerin
Tesbîhim var elimde ne’m var ise dilimde
Nesne yokdur hâlimde dostu sever geçerin
Nefsim beni azdırdı bir kıl ile gezdirdi
Bu ne aceb sözdürür dostu sever geçerin
Seyyid Seyfî yârimi isterim dildârımı

Terk etmedin ârımı dostu sever geçerin