İki kaşın arasında çekti hatt-ı istivâ
Âdeme esmâyı ta’lim etti ol hatdan Hudâ

Zatı ilme Mustafa esmâya âdemdir emin
İkisinden zâhir olmuştur ulûm-u enbiya

Zat u esmâ vü sıfat ef’âl-u âsâr cümleten
Her zamanda bir velinin vechine bunlar ziya

Secde eyle Âdem’e tâ kim Hakka kul olasın
Eden âdemden ibâ, hak’dan dahi oldu cüda

Surete gördüler Allah diyeni olmuş fakir
Sandılar Allah fakirdir kendilerdir ağniya

Kenzi lâ yefna’yı bilmez, kandedir illâ fakir
Bahr-i bî-payanı bulmaz etmeyen terki siva

Ravza-i hadra’yı bilmez, Hızr’a yoldaş olmayan
Ab-ı hayvânı bu zulmü görmeyenler sandı mâ

Bilki seddeyn iki kaş İskender ortasındadır
Cem’ü cem’ül cem ile feth oldu ebvab-ı Hüda

Kande bulur Hakk’ı inkâr eyleyen bu Mısrı’yi
Zahir olmuşken yüzünde nûr-i zât-ı kibriya