İnsan olmazsa kişi
Zordur mahşerde işi
Kara libâs giyer de
Önüne düşer başı…

Poşet peşinde koşar
Kuyruk sallayıp yaşar,
Siyer, toprağa işer
Çakal olur adaşı.

Dünyadan amâ gider
Semerle dama gider
Fırsatı güme gider
Derler ki git yük taşı

Ta baştan beri sakar
Kâmillere yan bakar
Gülzâr içre olur har
Serseri doğmuş şaşı

Hırlayıp havlar, süser
Konuşur, zehir kusar
Gürleyip asar keser
Yal olur anın aşı

Görse korkar Zebânî
Dili bir karış yani
Ondan temizdir cânî
Kös çalar gözü kaşı

Mustafa sır verme çok
Mahşer ne anlayan yok
Bil öğüde karnı tok
Mahlukun ayakdaşı