Bütün dünyaya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;
Nihayet bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.
Şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı,
Pek ıssız bir karanlık sonradan vadiyi sarmıştı.
Eşin var, aşiyanın var, baharın var ki beklerdin;
Kıyametler koparmak neydi ey bülbül, nedir derdin?
Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hılkat kesilmiş lal;
Bu istirahat-i tekmil bir nefha olsun etmiyor ihlal.
Muhitin hali insaniyetin timsalidir sandım;
Dönüp maziye tırmandım, ne hicranlar, neler andım!
Eşin var, aşiyanın var, baharın var ki beklerdin;
Kıyametler koparmak neydi ey bülbül, nedir derdin?
Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil matem!
Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil matem!