Derd-i aşkın öyle te’sîr eylemiş kim cânıma
Olsa yem kanım yetişmez dîde-i giryânıma

Gördüğüm anda seni ben akl ile etdim vedâ
Hâb u râhat girmez oldu mesken-i vîrânıma

Destini kat‘ etmemek kâbil değildi Yûsuf’un
Ben gibi baksaydı bir kez Yûsuf-i Ken‘ân’ıma

Nâr-ı hasret tâ ciğerden yakdı cismim kıldı nâr
Bâd-ı âhım verdi dehşet âteş-i sûzânıma

Mescid ü meyhâneyi ta‘rîfe tâkat kalmadı
Küfr-i zülfün kim musallat eyledin îmânıma

İnledi feryâd u zârımla felekler ser-te-ser
Rahm kılmazsın nedendir nâle vü efgânıma

Taşa te’sîr eyledi âhım Kemâlî neyleyem
Ne elim yetdi ne âhım ol güzel cânânıma