Bakıp cemâl-i yâre
Çağırıram dost dost
Dil oldu pâre pâre
Çağırıram dost dost

Aşkın ile dolmuşam
Zühdümü yanılmışam
Mest-i müdâm olmuşam
Çağırıram dost dost

Mescid ü meyhânede
Hânede vîrânede
Ka‘bede puthânede
Çağırıram dost dost

Sular gibi çağ u çağ
Dolanıram dağ u dağ
Hayrân bana sayr u sağ
Çağırıram dost dost

Geldim cihâna garîb
Oldum güle andelîb
Her dem ciğerler delip
Çağırıram dost dost

Dünyâ gamından geçip
Yokluğa kanat açıp
Aşk ile dâim uçup
Çağırıram dost dost

Aradığım cândadır
Cânda vü hem tendedir
Bilir iken bendedir
Çağırıram dost dost

Gâh düşerem mutlaka
Geh asl u geh mülhaka
Bakıp kamudan Hakk’a
Çağırıram dost dost

Dölünmez ol hâl ü had
Mine’l-ezel tâ ebed
Onulmaz aslâ bu derd
Çağırıram dost dost

Hep görünen dost yüzü
Andan ayırmam gözü
Gitmez dilimden sözü
Çağırıram dost dost

Deryâ olunca nefes
Pârelenince kafes
Tâ kesilince bu ses
Çağırıram dost dost

Gökler gibi dönerem
Gün gibi dolanıram
Devr ile eğlenirem
Çağırıram dost dost

Ne yerdeyem ne gökde
Ne mürdeyem ne zinde
Her yerde her zamânda
Çağırıram dost dost

Geldim o dost ilinden
Koka koka gülünden
Niyâzî’nin dilinden
Çağırıram dost dost