Her İnsan Vaktini Cebinde Taşır

Kendinden bîhaber olsan olmasan, Senden haberliler sana ulaşır.

Eksilen yerdeysen alsan almasan, Duman tüter isi sana bulaşır.

Gönülden, güzelden, sevgiden käl et! Acıyı, ekşiyi dilinle bal et!
Akşamın işini akşamdan hâl et! Azığını, ocak sönmeden pişir!

Günahsız suratlar sığınmaz sise, Sırat köprüsünde yıldır salise,
Kişi gözyaşına müstehak ise, Kendi yarasını kendisi kaşır.

Kim demiş ki ecel nefeste gizli, İdamlık kuş için kafeste gizli,
Belki de ölçüsüz heveste gizli, Gölgene karışır senle dolaşır.

Pişmanlık alevi sarmadan teni, Hasat mevsiminde doldur heybeni,

Yükselmeden feryat-figan “vay beni” Törpüle nefsini, tandıra düşür.

Ne kerâmettedir, ne kehânette, Yolculuğun sırrı gizli davette,
Kimse bilmez nerde, hangi saatte? Her insan vaktini cebinde taşır.

İki Şehir

İki şehir adı sordular benden: Biri Mekke biri Medine dedim.
Güzel koku aldık dediler senden: Aynayı bir çevir kendine dedim.

Onlar ki çilenin sefâsındalar, Her türlü dostluğun vefâsındalar,

Tövbenin bilmem kaç defasındalar, Girmişler yokluğun bendine dedim.

Dedikodu, fitne yeli estirir, İftira, günahsız başı kestirir,
Nefs, göze haramı helâl gösterir, Düşme tuzağına, fendine dedim.

Emire itaat yorumsuz olsun, Rasûl’e muhabbet hatanı yolsun,

Pişmanlık senin de içine dolsun, Ne denir Uhud’un Hind’ine dedim.

Herkesi kendin bil, düşünme hile, Sakın ha yalanı dolama dile,
İnsan tevâzû ve tefekkür ile, Yükselir Allah’ın indine dedim.