Düşdü âteş-i dalâl külbe-i îmânımıza
Kara su indi meğer dîde-i irfânımıza

Atdı küfür küpüne riştemizi itdi siyâh
Bu felâket dü serâda dokunur kânımıza

Eşnâ-ı etvâr ile seyr idegör merd ü zeni
Bu şürûr-ı şererin âteş atar cânımıza

Öyle kal’ oldu hayâ vücûh-i ebnâ-yı zemân
Görmemiş ehl-i îmân girdi bütün hânemize

Deryâ-yı mel’anetin ka’rına daldırdı bizi
Âsumân âteş atar nimete küfrânımıza

Arş-ı vahdet güneşinden kör olan ferdlerimiz
Şirki de şerîk olur maksad-ı şeytânımıza

Kişi kendi eliyle yârini ağyâr mı eder
Seyr ide ülfetini zevk vire vicdânımıza

Bu denâeti kabûl kelb ü hımâr eylemedi
Ebâlîs parmak atar ağzına tuğyânımıza

Vallahi gitdi gider bu felâket tâ kıyâmet
Düşmese ehl-i îmân dergeh-i Kurân’ımıza

Sanma ki Kâdiru Kayyûm bizi ahz eylemeye
Kahr ile kân yığılır meydân-ı buhrânımıza

Kahr-i dalâle gider su gibi ebnâ-yı zemân
Ezelinden îmânı yok reh-i Kurân’ımıza

Kerem-i Zât-ı Kerîm hikmet-i Rahmânu Rahîm
Âkıbet nusret ider dîn-i âlî-şânımıza

Her yüz içinde Hudâ va’d-i celîli celîdir
Nusret-i şer’-i şerîf Resûl-i zîşânımıza

Lutfî deryâ-yı kerem-i Kerîm’e eyle nazar
Bakarak gözlerimiz rahmet-i Rahmân’ımıza