Kapun koyup Efendi pes ben yâ kande varam
Bir şey tehallüf itmez hükmünde cümle ‘âlem

Esirgersin fakîrin lutf u keremin çokdur
Bunca hicâbı giçüp irişse sana nâlem

Bir sultânsın kulunu atdın gurbet iline
Yine kerem itmezsen ben bu firkatde kalam

Birsin didim ben sana çıkdı derûndan sivâ
Sana dönderem yüzü derdime senden çârem

Bîçâre’nin hâlinden suâl iden kişiler
Dâim günâhın anup ağlar durmaz demâdem