Damakta lezzeti, aratmaz balı, Dostla içilince bir acı kahve.

Yorgunluğu alır, kısaltır yolu, Herkesle içilmez her acı kahve.

Muhabbet ehlinin odur baş tâcı, Sohbete girmenin olur minhâcı,

Ayırır sofrada tok ile acı; Sözü hâl diliyle der acı kahve.

Türkülerde der ki: «Yemen’den gelir. Erbâbı olanlar kadrini bilir,
Sevgiyle sunulur aşkla içilir; Mihmana hürmetle ver acı kahve.

Gönülden ikrâmın dilde adıdır, Telve, köpük değil, sevgi tadıdır,
Bir güzel sohbetin nice yâdıdır; Kırk sene hatırın var acı kahve.

Kimine şekerli kimine sade, Gönül köprüsüdür aştan ziyade,

Sanki yâr elinden sunulan bâde; Kalpler arasında sır acı kahve.

Ne kahve isterler ne kahvehâne, Dost dostu arzular, kahve bahane,

Gönülden gönüle sohbet şahane; Sohbet meclisinde pîr acı kahve.

Bir can ki uğruna fedâdır bin can, Kalbimiz cezvedir, dudaklar fincan,

Beden ben olayım, içinde sen can; Gönül ocağına sür acı kahve.

Kul Hakkı; hitâbın gözde olursa, İkrâm elde değil özde olursa,

Cezvenin tabanı közde olursa; Seneler durdukça dur acı kahve.