Gittiği günden beri Sultan Hamid, Milletimin gülmedi bir gün yüzü.

Yitti gönüllerde tamâmen ümid, Yüz yılı aşkın yaşadık biz güzü.

Sustu ezân, kaldı semâmız garip, Titredi, sarsıldı bütün kubbeler.

Sancağı kim alsa olup muzdarip, Düştü onun bahtına hep darbeler.

Böylesi bir demdi o temmuz günü, Devlete kastetti o hâin güruh.
Öyle ihanet ki unuttuk dünü, Yutmadı lâkin yemi îmanlı ruh.

Kan ve ölüm kustu o düşman bize, Kisvesi dindar, içi kindar herif!
Öyle dönüşmüştü ki bir hadsize, Nefsi için dîni eder munharif.

Oldu havuzlar bize abdest yeri, Bayrağımız vardı o gün sâdece.
Dilde duâlarla savurduk geri, Darmadağın oldu lain düzmece.

Sen de Livâî olasın Hak eri, Bâtıla her yerde muhârip olan.
Top ve tüfek sindiremez askeri, Ölse de îmânına sahip olan.