Bir garip gelmişse kovma kapından, Nefsine uyup da kızma ha kızma!

Tutmalı İslâm’ın sağlam ipinden, Kārûn gibi sen de azma ha azma!

İncitme insanı incinme sen de, Bir âlem gizlidir incecik tende,

Olursa bir insan nefsine bende; Hakkı bilmeyenle gezme ha gezme!

Bırak şu dünyanın kîl u kālini, Rabbim’den af dile, düzelt hâlini,

Düşünürsen eğer istikbâlini; Gaflet deryâsında yüzme ha yüzme!

Verirse gönlüne şeytan vesvese, Düşürür seni de bil ki yeise,
Kaptırıp gönlünü böyle herkese; Kendine bir kuyu kazma ha kazma!

Söyleyin nasıldır gönül yarası, Tartıya gelir mi, var mı darası?
İyi ise dostun dostla arası; Araya girip de bozma ha bozma!

Kalkınca önümden nefsimin ağı, İçimden yükselir bir umut dağı,

Sevgidir mü’minin mü’minle bağı; Gevşetip şu bağı çözme ha çözme!

Ne kuru ifade ne darb-ı mesel, Sevgi bir lütuftur, insana özel,

Sevilmek güzelse, sevmek de güzel; Sevginin üstünü çizme ha çizme!

Yıllardır umutla atsam da adım, Dolacak sonunda benim miâdım,

Gün gelir düşülür kütükten adım; Perişan hâlimi yazma ha yazma!