Saçlarına can veren yıldızlar nerede gülüm?
Hangi ferman dokundu bakışlarına senin?
Belki sahrada değil, şimdi göklerde gülüm,
Taşıyor bulutları gözlerinde nazenin.
Senin her kirpiğinde bir dervişin ahı var,
Muhteris aynaların eskidiği yerdesin.
Yüzünde en çaresiz devlerin günahı var,
Zamanı sonsuzluğa bağlayan mahşerdesin.
Divan-ı harbe giden yiğitlerin ardından,
Kanayan kitaplara gül götüren yağmurum.
Hüznü bir tabut gibi buluyorum derdinde,
Senin toprağın için çırpınıp ağlıyorum.
Memnu bir zerrin kadar edalı ve soylusun,
Gamzelerinde nazlı kıvılcımlar gizlenir.
Bağ bozumunda bile yediveren boylusun,
Gün olur ki kalbinde gözlerim filizlenir.
Bu sevda dayanılmaz bir ağıttır zülfünde,
Rüzgarın her busesi içimde kurşun olur.
Yıldız kayar, ay susar geceye güldüğünde,
Dağda çiğdem solarken çölde ceylan vurulur.
Ben bu yol ayrımında sensiz olsam ne çıkar,
Kahra göçen kuşların kanatlarında kaldın.
Ölümün gözyaşları bir gün hicranı yıkar,
Tarihe bir sır gibi düşer senin de adın.