Ey dem-â-dem mazhar-ı tuğyân ü isyânum oğul,
Takmayan boynına hergiz tavk-ı fermân’ım oğul,
Ben kıyar mıydım sana ey Bâyezid Hânum oğul,
Bî-günâhum dime bari, tevbe kıl cânum oğul.
Enbiyâ vü evliyâ, ervâh-ı a’zam hakkıçün,
Nûh u İbrahim ü Musî İbn-i Meryem hakkıçün,
Hatm-ı âsâr-ı nübüvvet Fahr-i Âlem hakkıçün,
Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul.
Âdem adın itmeyen Mecnun’a sahralar durak,
Kurb-i taatdan kaçanlar daima düşer ırak,
Tan degüldür dir isen “Vâhasretâ, dâd-el-firak”
Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul.
Neşet-i Hakdur nübüvvet, ram olan olur kerim,
“Lâ-t’akul üf!” kavlini inkâr eden kalur yetim,
Taat’a, isyana âlimdür Hudavend-i azîm,
Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul.
Rahm ü şefkat, zib-i iman olduğun bilmez misün,
Ya dem-i ma’sum’u dökmekten hazer kılmaz mısun,
Abdi âzâd ile Hak dergahına varmaz mısın,
Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul.
Hak reâya-yi muti-e ra’i itmişdür beni,
İsterem mağlûb idem ağnâm’a zi’b-i düşmeni,
Haşa lillah öldürürsem bî-güneh nagah seni,
Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul.
Tutalum iki elüm başdan başa kanda ola
Çünki istiğfar idersün biz de afv-itsek n’ola
Bayezîd’üm suçını bağışlaram gelsen yola,
Bi-günahum dime bari, tevbe kıl canum oğul.