Seni muhtâç eden eşyâya sensin Hak değil muhtâç
Seninçün aç olan eşyâ önünde görme kendin aç

Hayât-ı fânîyi bâkî görenlerdir ölenler hep
Bu dâre ne gelen var ne giden var anla gönlün aç

Cahîm-i tende kalma kalbe gir cennât-i Adn oldur
Akar altında enhâr neş‘esiyle rûh eder mi‘râc

Hayâl-i unsûr-ı Leylâ karartmış nûr-ı Mevlâ’yı
Gözün görmez kulak duymaz edersin sen seni iz‘âc

Unuttun aslını rûhu düşürdün düzâh-ı cisme
Nice âbâ vü üm geçdin olunca nutfe-i emşâc

Vücûdun fehm kıl vehmin seninle doğma düşmandır
Budur bâğ-ı cinândan Âdem’i arza eden ihrâc

“Nefahtü fîhi mi’n-rûhi”le serdâr-ı avâlimken
Seni mest eylemiş emvâl ü evlâd fitne-i ezvâc

Değiştin neş‘e-i ûlâ mezâkın zevk-i dünyâya
O süflî, düşmanı âbâ vü ecdâdındır ondan kaç

Ukûli seyredip eflâki geçtin unsûra düştün
Giyindin hil‘at-i insânı örtdün ma‘rifetden tâc

Kemâlî bahr-i aşka gark olup kesb-i kemâl eyle
Halel vermez o deryâ-yı muhîte kesret-i emvâc.