Fatih’in mîrâsı fethin sembolü, Pâyitaht içre bir süs Ayasofya.
Bir camiden öte, büyüktür rolü, Bâtıla karşı bir üs Ayasofya.

Beş asır kubbende hep tekbir sesi, Kur’ân, ezan, salâ hep zikir sei,

Kapında duyuldu bir zincir sesi; Neydi yaşadığın his Ayasofya?

Ey ulu secdegâh, cami-i kebîr, Kim sana dokunan o mütekebbir?

Çektiğin acıyı edemez tabir, Âlemde yaşayan nâs Ayasofya.

Seksen altı yıldır ağladın durdun, O mahzun hâlinle bizi kavurdun,

Gurbet oldu sana kendi öz yurdun; Bu ızdırap sana has Ayasofya.

Ağladık birlikte sular yükseldi, Kapına vurulan zincir inceldi,
Tarihin içinden bir yiğit geldi; Gitti üstündeki sis Ayasofya.

Sil artık gözünden kanlı yaşını,Bitti acıların, kaldır başını,
Alınlar öpecek her bir taşını;Tutma bundan böyle yas Ayasofya.

Unut harap olan zor yıllarını,Davet et Allâh’ın has kullarını,
Bir ana misâli aç kollarını;Ümmeti bağrına bas Ayasofya.