Zâhidâ gel tıfl-ı ma’nâyı hevâdan kıl halâs
Cehd idüp ol düşmen-i bâtın yedinden kıl halâs
Pes bu mir’ât-ı dili jeng-i sivâdan kıl halâs
Dil Halîl’in nefs-i Nemrûd’un odundan kıl halâs
Yoksa Kâdir nefsine eyler havâle bir meges

Eşk-i çeşm-i ‘âşıkân cârî olur misl-i ‘uyûn
Şerh-i hüsnüdür cebîni tâlibâ şekl-i mütûn
Vasl-ı yâr için ider her demde bî-rayb dil cünûn
Gözyaşın deryâ vücûdun keştî âhın kıl sütûn
Ger hakîkat dürrüne bulmak dilersen dest-res

Nefsine haml eyle cürmü görme ‘ısyân kimsede
Hîle-i nefsini fark it görme tuğyân kimsede
Zenb ü ‘ısyân hep senindir görme hüsrân kimsede
Kâdir oldukça hazer it görme noksân kimsede
Hâlık’ın eyle tefekkür olma gâfil bir nefes

Ey Vefâ cehd eyle her dem cân ile gel bende ol
Mazhar-ı lutf olmak için cân ile gel bende ol
Âsitân-ı Gülşenî’de cân ile gel bende ol
Dergeh-i pîre Sezâyî cân ile gel bende ol
Sana ‘âlem yüz tutarsa cümleden ümmîdi kes