Amân ey pâdişâhım şâh-ı mün‘im bî-emân olmaz
Kapında ben gibi bi düşkün zaîf ü nâ-tüvân olmaz

Ne sabra tâkatim ne âh u feryâd etmeye kudret
Ne yapsam bilmem ol mâha figân etsem figân olmaz

Havâ birdir, nefes bir, ayrılan tenlerde cân birdir
Anınçündür ki cânân olduğu bir tende cân olmaz

Kimi kimden neyi izhâr u ihfâ eylemek mümkin
Gözün aç ârif-i nefs olana bir şey nihân olmaz

Safâsı ni‘meti cismin kalır girdâb-ı unsurda
Tabîatde kalan rûhun hayâtı câvidân olmaz

Hümâ-yı himmeti süflî tabîatde kalan bî-baht
Esîr-i nefsdir dünyâları yerse doyan olmaz

Ey insânoğlu, Allah aşkına gel dinle bu pendim
Bu dârü’l-imtihândan başka dâr-ı imtihân olmaz

Gözün aç bak ki her gün gitmede hem cins ü akrânın
Didişme bunca dertlerle bu yerde kâm-rân olmaz

Sana senden yakın Allah’ı kendinden uzak görme
O Allah ki bütün cân ve cihân ansız cihân olmaz

Yanar nâr-ı sivâda kavrulur sicn-i tabîatde
O dil kim âşık-ı Peygamber-i âhir-zamân olmaz

Zuhûr etmezse “Eynemâ-tüvellû semme vechullâh”
Anın zikri kabûl-i bârigâh-ı müsteân olmaz

Dumû-i eşk-i haşyetle tahâret etmeyen âşık
Salât-i dâimûndan lem’a-i envâr ayân olmaz

Gönül sahiplerini gözle görmek kaydına düşme
Bekâ âşıklarında kisve vü nâm u nişân olmaz

Nesîm-i “eynemâ kumtum” esen bir başa taş olsa
Olur dağ üstü bâğ enhâr akar anda duman olmaz

Rumûz-i “külli şey’in hâlikün illâ”yı aşkdan sor
Kemâlî râvî-i aşkın hadîsinden yalan olmaz