Mâzîden âtîye devreder zaman, Şeyhim Edebâlî, yol gösteriyor.
Her kim dergâhına olursa mihman, Şeyhim Edebâlî, hâl gösteriyor.
Durmadan çağlıyor gönül pınarı, Bir deryâ olmuş ki yoktur kenarı,
Çiçekten çiçeğe geziyor arı; Şeyhim Edebâlî, bal gösteriyor.
Bir edep timsâli üstâd-ı Ahî, Maddeyle mânâyı bir etmiş dâhî,
Cihan devletinin bânîsi sâhi; Şeyhim Edebâlî, el gösteriyor.
Kul Hakkı’ya tarif eder minhâcı, Dilleri tatlıdır söylemez acı,
Osman’ın göğsünde devlet ağacı; Şeyhim Edebâlî, dal gösteriyor.