Hâzım Efendi
Pek bağla bendi
Bu derdmendi
Zikr it du’âda

Pes sizi hergiz
Unutmayız biz
Bizi dahi siz
Anın du’âda

Bu dünyâ fânî
Küffâr cinânı
Kim sevdi anı
Yanar lazâda

Deryâya daldık
Bir gevher bulduk
Çâresiz kaldık
Virdik mezâda

Sen pendi gûş it
Bir hoşça iş it
Hakk yoluna git
Kalma arada

Cin melek insân
Hep cemâd hayvân
Zikr ider her ân
Arz u semâda

Râha girenler
Sırra irenler
Şimdi erenler
Hep ihtifâda

Kalmadı tâkat
Eyledim hultat
Çün virdi vahşet
Mevlâ fuâda

Mevte isti’dâd
Pîşe-i evtâd
Çün eyleriz yâd
Subh u mesâda

Tevbe istiğfâr
İdelim her bâr
Ağlayan nâçâr
İrer murâda

Döner bu devrân
Yıkılır eyvân
Kuş gibi bu cân
Uçar hevâda

Hîç giden gelmez
Nolduğun bilmez
Bir cânlı kalmaz
Arz u semâda

Halk-ı zamâne
Düşmüş gümâne
Kaçar yabâne
Kanmaz fesâda

Sâdık sadîk yok
Müşfik refîk yok
Ehl-i tarîk yok
Kaldık piyâde

Zâhirdedir söz
Sanma tozu koz
Tâlib isteriz
Lâyık üstâde

Eylemez her ân
Zikri ol nâdân
Zann ider ‘irfân
Ağ u karada

Vakt-i kıyâmet
Yaklaşdı gâyet
Kalmadı râhat
Bay u gedâda

Yüze gülerler
Hîle kılarlar
Bıçak bilerler
Bilişe yâda

Sâlik-i Allah
Az kaldı billah
Kanı bir âgâh
Ki içe bâde

Yok durur ihlâs
Nice olsun hâs
Sanki bir rakkâs
Oynar arada

Kuddûsîyâ sen
Kalma yolundan
Gide cân u ten
Râh-ı Hudâ’da