Ayak kaldır bu bezmin ey gönül ‘ıyş ü deminden geç
Rehâ-yâb-ı gam olmak istersen ‘âlemînden geç

İçüp câm-ı ezel mest-i müdâm olmak sana besdir
Humârı çünki der-peydir yürü câm-ı ceminden geç

Ma’ârif gevherin ahz it hakîkat kânı âdemden
Nidersin la’l-i kân-ı dehri dürr ile yemminden geç

Terâzû-yi Hudâ’dır iki ‘âlem pîş-i kâmilde
Hudâ’ya vezni ma’lûm cümlenin sen dirheminden geç

Hüner pâ-der-rikâb istabl-ı ‘âlemden güzer kılmak
Değilsin zâde-i hayvân behey âdem yeminden geç

Mezâhirdir Sezâyî zâhir olmuş kenz-i ahfâdan
Eğer sarrâf-ı gevhersen bunun bîş ü keminden geç