Seni akşam ilk defa beklemek, bütün yıldızları, gökyüzünün tamamını, bir ömür beraber paylaşacağımız anıları da getirmeni beklemek. Yemeği yapmış olmak, içinde özlemin, içinde hasretin ve bir daha bırakıp gitmeyişin…
Yarım ekmeğin yetmesi bize, bir küçük yoğurt alman gelirken, belki biraz meyve. Telli duvaklı ilk soframızın üzerine senin gelişini koymak önce. Çorbayı nasıl sevdiğini daha bilmemek, daha bilmemek birlikte bir kahve içer miyiz yemek bitince. Pencerelerde tutukluk kalmak, sen gelirsin, belki misafir de gelir, Karşılıklı oturup konuşuruz oradan buradan. Her zaman baktığın gibi. Kaçamak bakman gözlerime: “Tanıştırayım, eşim” demen, yüzümün al al olması, martıların uçuşması saçlarımda.
Hatırla, “Benimle evlenir misin?” derken bir şey olması İstanbul’a, bir yerlerden denizin gelip omuzumuza konması, bir kader çiçeğinin yavaşça aramıza sokulması…Eğer istersen gelirken yanında hiçbir şey olmaması.
Kapı çalması, kapıda senin olman, gözlerinde “buradayım, çiçekleri açması”, iki oda bir sofa, bütün fotoğrafların tamamlanması.
Yaz gelince, kavun kokusu nasıl yayılırsa her yere, yaz gelince, üstten iki düğmesini nasıl açarsan gömleğinin, yaz gelince, denize karpuz kabuğu nasıl düşerse, akşam sen gelince, öyle yaz gelmiş gibi gözlerime.
Nasılsın bu akşama? “İyiyim” diyebilmek sadece, sadece senin yanında iyi olmak. Ne olacaksa senin yanında, ne gelecekse seninle birlikte korkmamak. Duvara bir çiviyi doğru dürüst çakamamana gizlice gülerken, değme ustalara değişmem seni, hiçbir pahaya alıp satmamak.
Yıllar sonra, sararmış birkaç fotoğrafta nikah masasını anmak: “Bak bu Hayri amca, bak Nermin yenge…”
Seni akşam ilk defa beklemek, bütün yıldızları, gökyüzünün tamamını, bir ömür beraber paylaşacağımız anıları da getirmeni beklemek. Kapı çalması, kapıda senin olman, gözlerinde “buradayım” çiçekleri açması, iki oda bir sofa, bütün fotoğrafların tamamlanması bir yastıkta.