Füyûzu senden alır cümle eşyâ
Seni senden ider bu dil temennâ

Vücûdum katresin bir bahre irgür
Nümâyân ola katresinde deryâ

Okut bir noktadan ‘ilm-i ledünnü
Hızır-veş mürde dili eyle ihyâ

Bizi bizlik hicâbından halâs it
Görüne nûr-ı vechin câna her câ

Cemâlin şemsine mazhar olan dil
İder her zerrede hüsnün temâşâ

Geçir bu nakş-ı sûrîden fuâdı
Ki zâhir ola ana sırr-ı ma’nâ

Fenâyî bendeni iki cihânda
Fenâdan sonra kıl zâtınla ibkâ