Abdullah Tamamlar-Gönül Uyan ki

Gönül uyan ki uş zamân geçdi
Dur yarak it ki kârubân göçdü

Çün içisersin âhir içdin tut
Şol kadehden ki külli nefs içdi

Başladı kahşadı çü ten kafesi
Tut ki cânın kuşu bugün uçdu

Çünki ölüm yeli eser durmaz
İmdi ‘ömrün çerâğı tut öçdü

Kaçmak ile kaçan ki kurtulusar
Ölümünden kaçan a tut kaçdı

Her harîr içre kuçuşanları
Sonra sinde yılan çıyan kuçdu

‘Âkıbet kamudan yirinç olur
Her ki Hakk kulların yirip yiçdi

Hiç hayır hırmenini götüre mi
Her ki tarlaya tohm-ı şer saçdı

Dîni dünyâya sata mı hergiz
Ol ki tiryâkı ağudan seçdi

Hırmen ohtunda hâsılı yok anın
Kim ekinini sebz iken biçdi

Her ki buldu kanâ’atin gencini
Ayruk ol ne susadı ne açdı

Bu Kemâl Ümmî bigi yol azmaz
Her kimin kim Çalab gözün açdı

Kalbe şol cân sözü eser kıla kim
Nefesi kendi nefsine geçdi