Giderdiysen gözündeki bu bağı
Temâşâ eylegil bûstân u bâğı

Anın kim gözünün hîç ‘ibreti yok
Gönül gözü amân nefsi bayağı

Yine yir yüzünün geldi cesâtı
Yine yandı semâvâtın çerâğı

Yine deryâları getirdi mevce
Donatdı ni’meti sahrâ vü dağı

Ağaç ağaca baş çatup kucuşdu
Musahhar hulle giydi her budağı

Çiçekler türlü dona girdiler hep
Kimi ak kimi saru kim somaki

Susen yeşil giyüp salınur ezrâk
Gül önünce gelüp tutmuş bucağı

Her ağaç dalına kuşlar oturmuş
Celîl’i zikr iderler ittifâkî

Kimi nevrûz çığırur kim nevâda
Kimi zeng ile söyler kim ‘ırâkî

Çağırup kumru eydür bendeyem dost
Sana cân virmeğe kıldım burakı

Göğercin çağırır Allah Yâ Hû
Dokunmaz tutanın dil ü dimâğı