Gönül Hakk’a giden râhı bilen âgâhı bilmezsin
Hemân hayvân gibi sersem olup dergâhı bilmezsin

Ne mâhiyyet sen ey ‘âşık cihân-ârâyı bilmezsin
‘Avâlim âferîn içre sen anı görebilmezsin

Şu mâhîler ki deryâda gezer deryâyı bilmezler
Semâvât-ı derûn içre o bî-hemtâyı bilmezsin

Dahi ol âfitâbı gör dolar envârı ‘âlemler
Velî huffâş anı görmez sen andan hisse almazsın

Dahi cümle melâik hem zemîn ü âsumân içre
Merâtibde kalup anlar sana ihsânı anmazsın

Gül ü sünbül gibi ebkem degilsin nutk idüp söyler
Bu şekil hey’et ü güftâr ne hâldir anı bilmezsin

Gice gündüz bile oldun nice evkât ile ezmân
‘Acebden key ‘acebdir kim sen anı bulabilmezsin

Nedir aslın dahi faslın ne ‘âlemden misâfirsin
Neden geldin nedir maksûd göçüp bir dahi gelmezsin

Bu hicret bâ’isin söyle biline gâyetin ey dil
Hakîkat şâhına tuhfe ne lâzım anı bilmezsin

Görünen zâhirinden bu hemân benzer ticâretdir
O yola mâsivâ gitmez ana âteş götürmezsin

Hulûs ile sadâkat al dahi îmân ile Kur`ân
Anın nûru sana besdir Raûfî gayrın almazsın