Hayıflar ana kim Hakk’dan bu ‘âlemde haber bilmez
Tecellîden nişân bulmaz tesellîden eser bilmez
Bu nâsût ‘âlemin mesken idinmiş gayrı yer bilmez
Felek bilmez melek bilmez ne sırdır ya beşer bilmez
Kalup gâh-ı cehâletde hayıflar nef’ ü darr bilmez

Bu iklîm-i ‘anâsırda nedir sultân olan bu cân
Nedir bu tahtgâh-ı dilde dâim eyleyen seyrân
Nesin sen kendini bildin mi bir dem ey garîb insân
Vatandan ayrılup düşdün cihâna seyre geldün san
Velî a’mâ olan âdem hakîkatde nazar bilmez

İrişmek pâye-i ‘irfâna hayli himmete mevkûf
Eğer himmet idersen ‘ârif oldun Hakk sana ma’rûf
Yürü tehzîb-i ahlâk it kemâlât ile ol mevsûf
Eğer böyle kalırsan bî-hüner sen de sana sad yuf
Niderler sûret-i insânı kim aslâ hüner bilmez

Serây-ı ‘aşka girmekdir murâd-ı ehl-i ‘irfânın
Makâm-ı kurba irmekdir demâdem matlûb ânın
Tarîk-ı ma’rifetden Hakk’a vâsıl oldu akrânın
Senin firkat oduna yandı âhir cism ile cânın
Zihî bî-‘âr u bî-gayret nedir ma’nâda er bilmez

Yatarsın pister-i gafletde dâim olmayup âgâh
Seni sen yolda sanırsın sakın olmayasın gümrâh
Niçe bir türlü türlü arzû vü hubb-ı mâl ü câh
Hakîkat mü’min isen sana besdir cümleden Allah
Anınçün Hakk’a vâsıllar anı bilir diğer bilmez

Gözün aç Hakkıyâ Hakk bilmeğe geldin cihâna sen
Basîret çeşmine kühl-i cilâ vir ‘aşk ile irken
Nazar tevhîdedir nefsinde gafletdir dimen sen ben
Bu gülşende gül-i vahdet direnler dâim olur şen
Derûnun pâk iden ‘âşık bu ‘âlemde keder bilmez