Açsan gerçek yüzünü mehtap utanır,
Görse cemâlini huriler kıskanır;
Dırahşan çehren hayret uyardı gökte,
Gören Seni Cemâl’in aynası sanır…

Nurun ve sırrınla tecellî et bize..
Karanlıklar yıkılıp gelsinler dize;
Sensizlik canımıza tâk etti çoktan,
Dönüşün bayram olacak bize…

Sen gideli çoğumuzda hal kalmadı,
Çiçekler soldu petekte bal kalmadı;
Hazan yaşanıyor hep yıllardan beri,
Dahasına dillerde mecal kalmadı.

İntizâr hülyamız Sen çekip gideli,
Vardır belki “Sen Sen!..” diyen birkaç deli;
Dön gel ne olur ağlatma bendeleri!..
Budur şu Kıtmîr’in biricik emeli…