Ne hâsıl bî-bekâ ‘âlemden ey dil çekmegil kaygu
Tutup dâmân-ı ‘uzlet ehl-i ‘âlemden otur ayru

Görüp zîbâ cemâlin fitne-i dünyâya aldanma
Tegâfül itme mihmân öldüren bir mîz-bândır bu

Ser-i kûyinde dildârın esîrim ol zamandan kim
Kemend-i gerdenimdir turra-i tarrâr-ı ‘anber-bû

Meğer fermân kılmış gamze-i hûn-hâr kim böyle
Çeküp şemşîr ü hançer katlime dü çeşm ü çâr ebrû

Giriftâr-ı gazâl-ı nâzenîn süzgün nigâham kim
Yerimdir kûh u sahrâ hemdemim hamâmedür âhû

Dilimde âteş-i firkat yanar cânım çeker hasret
Makâmım kûşe-i vahdet sözümdür dem-be-dem Hû Hû

Geçüp peykân-ı hasret sînesinden câna yetmiş kim
Yetür Mîr Nigârî dil-fikârın imdi bir pehlû