Derûnî derdimi derde giriftâr olmayan bilmez
Yanan pervânenin hâlin yanup nâr olmayan bilmez

Sivâd-ı mâsivallâh ref’ olur nûr-ı “hüvallah”la
Bunu fakr u fenâda yok olup vâr olmayan bilmez

Ne bilsin “men ‘aref” sırrın esîr-i nefs-i emmâre
Anı nefsinde kâim nefs-i kahhâr olmayan bilmez

Bu gözle Hakk görülmez her ne görsen kendi vehmindir
Anı görmek görünmekden rehâkâr olmayan bilmez

Nedir bu cân u ten kimdir tutan bu dâr u deyyârı
Bunu bu dârda bî-dâr u deyyâr olmayan bilmez

Okursun her nefesde gerçi “lâ ilâhe illallâh”
Bunun ma’nâsını ma’nâ-yı ezkâr olmayan bilmez

Muhît-i külli şey’ zâtı muhât kendi sıfâtıdır
Zuhûr-ı külli eşyâdan haberdâr olmayan bilmez

Ararsan devr-i ekvânı dilersen sırr-ı insânı
Geçüp sırr-ı hafâdan lübb-i esrâr olmayan bilmez

Görülmez “Rabbi erinî” haşre dek söylerse bin Mûsâ
Tecellellah ile mes’ûk-i dîdâr olmayan bilmez

Dime eşyâya Hakk kim Hakk gelince şey olur zâil
Kemâlî sırr-ı Hakk’ı sırr-ı Settâr olmayan bilmez