Yokluğa değşürdü cümle vârını dervîşler
Değmeye duyurmadı esrârını dervîşler

‘Aşkı tutup virdiler iki cihâna üç talâk
Ol birin çün sevdiler dîdârını dervîşler

Mustafâ “el-fakru fahrî” didiğiyçün ey ‘azîz
Fakr ile fahr itdi kodu ‘ârını dervîşler

Terk-i tecrîd ırmağında dînini arı kılup
Put idinmezler cihân dînârını dervîşler

Hakk ile bâzâr iderler kim hezâr assısı var
Kesdiler bu halk ile bâzârını dervîşler

Dün ü gündüz yol yarağın kılmaġa meşgûl olup
Kodular andan bu dünyâ kârını dervîşler

Yâr şevkinden dolupdur içleri anın içün
Artırır gün günden âh u zârını dervîşler

Derd ile bunlar hemîşe haste-diller oldular
Ol tabîbin bulalar tîmârını dervîşler

Her ki bunlara yöneldi i’tikâd-ı sıdk ile
Kıldılar âsân her düşvârını dervîşler

İçini vü dışını pür-nûr u ma’mûr eyledi
Her kime gösterdiyse envârını dervîşler

Ey ‘aceb ne söyleyeydi kendüden Ümmî Kemâl
Ger ana öğretmese güftârını dervîşler