Zâhid-i nâdân ‘aceb mi nutku inkâr eylese
Âdemiyyet pâyesin bulurdu ikrâr eylese

Kadr-i nutku bilmeyenler ‘âlem-i hayvândadır
Sûret-i âdemde her ne denlü reftâr eylese

Bilmedikçe sırr-ı devri nutka hem-sır olamaz
Mahzen-i kalbin serâser cümle esrâr eylese

Ben kelâm-ı nâtık-ı Hakk’ım niçün didi ‘Alî
Remz-i sırrı ‘arif olsa bize izhâr eylese

Ân-ı dâimde tasarruf eyleyen kutb-ı cihân
Nutk-ı âdemdir hakîkat cümle inkâr eylese

Cümle eşyâ nutka mahkûm olduğu azhar durur
Hâkim-i mutlak nutukdur kim ki güftâr eylese

Nutka tâbi’dir tecellî geh zuhûr u geh butûn
‘Âlem u âdemde devrin her ne mikdâr eylese

Bî-nişân-ü- lâ-mekân ü gayr-ı mer’îdir nutuk
Cümle-i eşyâ nutukdur her ne kim vâr eylese

Sığmayan arz u semâya gönle sığdı hem nutuk
Var kıyâs et kim olur nutkun kime yâr eylese

Hâne-i Hakk’dır gönül kim hânedânı nutk-ı pâk
Cilve-i Hakk nutk iledir ‘arz-ı dîdâr eylese

Er dili altında mahfîdir didi merd-i Hudâ
Nutk-ı ‘ârif sırrını kâşifdir ihbâr eylese

Hakk sözün Mansûr’un ancak yine hem-nutku bilir
Zâhid-i hunriz ‘aceb mi anı berdâr eylese

İrmeyen kurb-ı ferâiz rütbesine anlamaz
Ehl-i Hakk’ın nutkunu bin kerre tekrâr eylese

Her lisânda kâil olan çünki Hakk didi Resûl
Munsıfa kâfî değil mi bunu mi’yâr eylese

Tercemân-ı Hakk durur bilgil zebân-ı ‘ârifân
Hakk’dan alır halka virir her ne îsâr eylese

Tâlib-i Hakk bir söz ile hak sözün eyler kabûl
Redd ider münkir eğer burhânı sad-bâr eylese

Nutk ile iş bitmese gelmezdi suhf ile kütüb
Mutlakâ oldur müessir her ne îsâr eylese

İrmeyen mâhiyyet-i nutka irişmez vahdete
Her dem ü her sâ’atin evrâd u ezkâr eylese

Ehl-i Hakk’ın nutkunu ‘irfân-ı sûrî nutkeder
Zâhid-i nâdân ne denlü ta’n-ı bisyâr eylese

Mebde’-i Feyyâz’dan irer tereşşuh ‘ârifin
Bâtınından zâhirine her ne feyz bâr eylese

Halka mürşidlik satup da’vâ-yi ‘irfân eyleyen
Vâridâtın bâri Gaybî gâhı iş’âr eylese