Işığa gönül vermiş bu yiğitler,
Bir gece sonsuza yelken açtılar.
Işığa gönül vermiş bu yiğitler,
Geçerken her yere nûrlar saçtılar.

Rûhlarını sardığı günden beri,
Solmayan güzelliklerden akisler;
Her gece rüyâlarında bir peri,
Onlara öteden türküler söyler…

Yâr deyip gezerler gözleri giryân,
Hülyalarında hep o eşsiz dilber,
Ruhlarında iman ve pür-heyecan;
Gözetirler dört bir yanı beraber.

Aşk u şevkten kanatlarla günlerce,
Koşuyorlar ümitlerle dopdolu.
Rengârenk hülyâlarıyla her gece.!
Neler duyarlar gözleri buğulu.

Dereli tepeli çetin yolculuk,
Onlar harıl harıl; hep O’nu arar;
Allah kapısında ebedî kulluk;
Hak, kapıkullarına her zaman yâr…

Dâvâmızın kara sevdâlıları,
Varınca bu dünyanın ötesine;
Bir “yâd-ı cemîl” olacak adları,
Girecekler millî rûh bestesine…

Her biri bin gönülde yaşayacak,
Sîmâlarında ebediyet rengi;
Hâtıraları asla solmayacak,
Öte taraftaki güllerin dengi…

Işığa gönül vermiş bu yiğitler,
Seyrettikçe çevreyi mest ü mahmûr,
Dirilip bir daha ölmek dilerler,
Ellerinde kevserler dolu fağfûr…