İbrahim, içimdeki putları devir elindeki baltayla
Kırılan putların yerine yenilerini koyan kim
Güneş buzdan evimi yıktı koca buzlar düştü
Putların boyunları kırıldı
İbrahim, güneşi evime sokan kim
Hazana durmuş bahçelerin solgun aydınlığında gül
Düşmüş çilelerin son yaprağı da kucağına gül
Bin Nemrut yüklendi omuzlarına bir Nemrut’un ocağını
Bin uşakla harlasalar ateşi yine dönüşür İbrahim’e gül
Yanmaktadır, yakılmaktadır kor olmuştur yürekler
Yeter ihya için bir selamın Bağdat ile Şam’a gül