Alper Özdamar-Haykırış
Mahmurum oyunda, mağdurum sonunda Mabedim savaşta, esir düştü şeytana Sohbetim yarım daha, gençliğim elveda Anlığım bu çarkta, canım kaldı sırtımda Anım var mı yarına, ışık tutmaz ay bana Kızıl yıldızlarım gök, yıkılacak başıma Üstüme gelme n’olur, zor duruyorum rayımda Dinlenmem lazım biraz, tükendim acı bana.
Çocukluktan başla, başta yalnızlık aslında Kimse görmez büyür gider başka her akılda Bir kadın elinde sopa, ezinti başlar ilkokulda Tek dostum kara tahta, çok dikildim tek ayakta Vurdunuz gül bitmedi, bünyem sadece dikenli Sizin eseriniz oldu, yeni nesil eriyip gitmesin Çökecekler temelleri, halden belli değil mi? Yoksa öyle değil mi? Bence de düşündüğünüz gibi
Sekiz yılın şafağı bitti, üç yıl ruhumda F tipi Teneffüs nüfuz etmişti, sigarayla çıktı keyfi Bende yer etti laneti, şeytanla bilirdi işini Can yakarken cebi, birden belirdi süliyeti Dur dedi içimdeki, dur şeytanın kölesi Ellerimden çekti, aldı bütün kuvveti Rayında kal devrilme, kaç git belli etme Aynada bak bir kendine, merhaba de görünene.
Bizleri kim dize getirdi, kim öğreten kim İblis’ti? Bizleştik aslında bulunduğumuz her yeri Uyandık gün bitmişti, yağmurlar yetmiyor ki Yağan kardan yapılan putlara kim arkadaş? Yeni jenerasyon medeni, savruluş ve külleri Hepimizin eserleri, dikme gökler gibi Rabb’e yalvarıştayım, bir dua bin gözyaşım Başım secdeden kalkmasın, yardım et Allah’ım
Biz kimiz, kim biz? Bizde kaç sizsiniz? Sizler de kimsiniz? Ya da biz de neymişiz? Mantığın neresindeyiz? Aklı çoktan geçmişiz Saptıkça bitmişiz, sadece zannetmişiz Kararmış her taraf, bir kusur yok hiç af Kaçınız gerçekten saf, kaçta kaçınız sarraf? Sizler başardınız peki, alın tüm ganimeti Umrumda olmaz benim, bende doğru bildiklerim var


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış.