Pantolon paçama attı ellerini,izin vermedim kızdı:-dur evlat,dur!..ben alışkınım,dedi.ezildim..utandım kendimden,altmışındaydı,ayakkabılarımı boyuyordu,gecenin bir yarısıydı,yüzündeki çizgiler anlamlı,gülümseyerek sordu:
-memleket evlat,-samsun amca,dedim.samsun…
konuşmak istemiyordum utancımdan,o başladı anlatmaya:-üç oğlum var evlat
biri doktor,ikisi polis,doktor olan çok benziyor sana.,ayakkabılarımı boyuyordu..
ve yaşı altmıştı..eziktim ve sordum:-neredeler şimdi?-bilmem,dedigülerek,
-aramıyorlar beni,sormuyorlar,arada bir haberleri geliyor,iyiler ya,boşver gerisini,değiştir evlat,değiştir,dedi.
vurdu ayağıma,-utanıyorlar benden,boyacıyım ya hani.
bir keresinde hastaneden kovdu beni,sana benzeyen,doktor olan yani,pismiş üstüm başım,aldırmadı içeri,yıllar oldu görmedim hiçbirini.boğazım düğümlendi yutkundum,-teyze yaşıyor mu amca,dedim?-yaşıyor ya yaşıyor,dedi.bak karşıda o da,ördüğü patikleri satıyor.
döndüm gösterdiği tarafa,nur gibi yüzü tombul elleriyle patik örüyordu teyze
-erzurumluyum evlat,dedi.dadaşım yani,yirmi yıldır yapıyorum bu işi,çocuklarımı ayakkabı boyayarak ,okuttum ben…
sıktım dişlerimi ve sordum:-amca kızmıyor musun çocuklarına,baksalar ya size,niye çalıştırıyorlar hala,gecenin bu yarısı terminallerde.-bu hamur çok su götürür evlat,boşver dedi boşver,değiştir hadi,hem sen arıyor musun ki babanı.sustum…-benim babam yok,dedim,küçükken ölmüş görmedim.
gülümsedi:-anladım,sen ondan kızıyorsun banimkilere,-ne demek istedin amca,dedim.altmışındaydı,ayakkabılarımı boyuyordu.-benim babam da boyacıydı evlat,dedi,baba mesleği yani…
otuz sene oldu görmedim babamı,öldü mü kaldı mı bilmiyorum,bu yüzden de onlara kızamıyorum,değiştir evlat,değiştir,dedi,utanarak vurdu ayağıma…