Beni candan usandırdı
cefâdan yâr usanmaz mı
Felekler yandı âhımdan
murâdım şem’i yanmaz mı

Kamu bîmârına cânân
deva-yı derd eder ihsan
Niçün kılmaz bana derman
beni bîmar sanmaz mı

Şeb-i hicran yanar cânım
döker kan çeşm-i giryânım
Uyarır halkı efgânım
kara bahtım uyanmaz mı

Gül-i ruhsârına karşu
gözümden kanlu akar su
Habîbim fasl-ı güldür bu
akar sular bulanmaz mı

Gâmım pinhan tutardım ben
dedîler yâre kıl rûşen
Desem ol bî-vefâ bilmem
inanır mı inanmaz mı

Değildim ben sana mâil
sen ettin aklımı zâil
Beni tan eyleyen gafîl
seni görgeç utanmaz mı

Fuzûlî rind-i şeydâdır
hemîşe halka rüsvâdır
Sorun kim bu ne sevdâdır
bu sevdâdan usanmaz mı