Arslanım, bir hakikat dostu diyordu:
“Tulumbanı al, yetiş; imdada yangın var.
Tulumbanı al, yetiş; imdada yangın var.

Dünyada yangın var, semada yangın var,
Arzda yangın var.”

Dedim: Zahirde mi âşık?
Dedi: “İhfada yangın var.
Sefine kalbime yağlı paçavra attılar,
Sefine kalbimde yangın var.
Her yanda yangın var.”

İtfaiye memuru gibi koşacak,
Dünyayı yakan bu yangını sen söndüreceksin.
Mürüvvetle sen söndüreceksin,
Şefkatle sen söndüreceksin.
Kaynayıp taşan ve köpüren insanlığınla,
Sen söndüreceksin.