Ahvâl‐i serencâmım bu sâ’ate erince
Demem sana icmâlin tâ gâyete erince

Biz beş er idik çıkdık bir demde yola girdik
Kırk yılda Pîr’e erdik bu sohbete erince

Her yanaya çalındık çok adları takındık
Dört tekbîri bir kıldık ta kâmete erince

Çün kâmet alıp durduk dîvânına el bağlı
Vechini ‘ayân gördük bu hayrete erince

Tâ’at bu imiş ancak râhat bu imiş ancak
‘İzzet bu imiş ancak bu hizmete erince

Kesret idi bir oldu sûret idi sır oldu
Zulmet idi nûr oldu bu âyete erince

Çün cân ile bir idik ebdân ile dağıldık
Âhir ki deme erdik bu vahdete erince

Bin dört yüz kanat açdım altı yüz dahi koşdum
Tâ on beşe dek uçdum bu hâlete erince

Dünyâyı n’ider ‘âşık ukbâyı n’ider sâdık
Mısrî ola gör ayık sen vuslata erince