Gel ey sôfî çıkar sofu kıl insâf
Ko sûret düzmeği kıl içini sâf

Riyâ ile bu ömr‐i nâzenîni
Nice bir sarf edip edersin isrâf

Kuru da’vâ mı sandın sen bu ‘ilmi
Bu yola böyle mi gitdiler eşrâf

Dahi kâmilliğin bu mu nişânı
Sana dervîş ola etrâf ü eknâf

Değil vallâhi mürşidlik bu resme
Kemâl ehline yakışmaz bu evsâf

Arıt pâk eyle kalbin eyle hâlis
Beğenmez böyle kalbi anla sarrâf

Hakîkat kârbânına uyagör
Katı rûşen yola gider ol esnâf

Fenâ “Kâf”ından aşır yolları hep
Bekâ “Ankâ”sına olurlar ezyâf

Bu yolu cümleden a’lâ tutarlar
Sarây‐ı vahdete erişen eslâf

Hurûfa bakma andan içeri bak
Nefesdir cân değildir nûn ile kâf

Nefs bahrında lâl olmuş Niyâzi
Sadâ vü harf içinde olan urur lâf