Senden sana feryâd ediyor kalb-i hazînim
Sen duymaz isen kim duyacak var mı yakînim

Sensin bana benlik veren hem cân u beden sen
Bende ben olan sensin ana kalble emînim

Ey her görünen şeyde gören sen görünen sen
Ben senle yine sendeki evsâf-ı mübînim

Nisbet de izâfet de irâdet de senindir
Esmâ-i şerîfinle celî sırda kemînim

Eşkâl ü suver harf u kelâm savt u tabîat
Hep cümlesi sen, ben ne mekânım ne mekînim

Ey evveli yok âhiri yok bâtın u zâhir
Bî-rûh u beden mü‘tesîm-i habl-i metînim

Mâdem ki bu varlıkda ne var cümlesi sensin
Yok kimsede tâkat diye ne cin ü ne ‘înim

Esmâ vü sıfâtın durur esrâr-ı avâlim
Ben unsura geldimse de ne âb u ne tînim

Ey varlığına varlığı işhâd eden Allah
Sensin bana ben, ben dediğim anda mühînim

Sensin beni ihyâ edip adım diyen insân
Ben benliğe düşdükçe ne ânım ne de înim

Sensin duyuran kullara noksânı Kemâlî
Ben abd-i âbidim ebedî ser-bezeminim