Bugün bir meclise vardım oturmuş pend eder vâiz
Okur açmış kitâbını bu halkı ağlatır vâiz

İkiye bölmüş cihân halkını birini cennete salmış
Eliyle kürsüden birin tamuya sarkıdır vâiz

Çıkar ağzından âteşler yakar şeytân-ı mel’ûnu
Sanasın yedi tamunun ‘azâbı kendidir vâiz

Tamuya şöyle doldurmuş içinde yok duracak yer
Ana yerleşdirir halkı ‘aceb hizmetdedir vâiz

Yaraşır va’z ana hakkâ ki yanar yakılır her dem
Niyâzî’nin hemân ancak cihânda âdıdır vâiz