Gırnata! Ah, Gırnata! Büyüklüğünden ne kaldı? Sönmüş büyüklüğünün üstüne bu gözyaşlarından Başka bir şey mi sürüklüyor ırmağın?
Sabah yeliyle akşam rüzgârı yayılan bir hıçkırıktan başka bir şey midir? En ışıklı bir minare gibi, Lale renkli bir kubbenin taçlandığı, Ak alnının sularının aynasında parıldadığı bu ırmakta…
Ah Gırnata! Egemen değilsin artık. Uçtu ünün, yazık! İçimde acı dağı, Taşıyorum ondan gözyaşımı. Yalnızlık çöküyor ağaçlara, İçiyor hüznü, pişmanlığı El-Hamra.
Ne can yoldaşlarının sevinç çaltısı, Ne geçmiş bayramlarının yankısı, Ne aşk ağrısı, Âşıkları anlatan ud sesi.
Gezdiriyor ay süzük bakışlarını ünlü, dayanıklı mermerde. O çakır keyif çiçeklerin kokusu sinmiş, Üzüntülü bülbüllerin ağıtları arasında Gürültüsüyle doldurur gibi geceyi.
Tükenmez geçitli, sonsuz odalı bu ıssız saray üstünde halıların Güzeller güzeli geçiyordu bir bir arkasından. Doğunun en hızlı oyunlarından dokuyarak çıplak ayaklarını.
Gırnata! Bu sessiz yıkımlar ortasında uzanmış tabuta. Duyuyorum yeni acılarının gürültüsünü. Görüyorum Afrika’ya taşıyan kırlangıç sürüsünü. Orada ağlıyor çocukları, Hüzün uzak gözlerinden. Taşışıdır bu umudun gözlerinden.
Çektiler kınından kılıçları, Eyerlediler atları, Gittiler denize doğru. O zaman işaretlediler ufukta karlı dorukları.
Toprağa kapandılar, Çığlıklarını bıraktılar. Gırnata! Gırnata yitirdik seni! Bir yetim ki bıraktı hepimizi yetim! Gözlerinde oluk oluk gözyaşları, Ağladı onlarla deniz dalgaları.
Gırnata! Bu sessiz yıkımlar ortasında uzanmış tabuta. Duyuyorum yeni acılarının gürültüsünü, Görüyorum Afrika’ya taşıyan kırlangıç sürüsünü. Orada ağlıyor çocukları, Hüzün uzak gözlerinden. Taşışıdır bu umudun gözlerinden.
Çektiler kınından kılıçları, Eyerlediler atları, Gittiler denize doğru. O zaman işaretlediler ufukta karlı dorukları.
Toprağa kapandılar, Çığlıklarını bıraktılar. Gırnata! Gırnata yitirdik seni! Bir yetim ki bıraktı hepimizi yetim! Gözlerinde oluk oluk gözyaşları, Ağladı onlarla deniz dalgaları.