Ebedi ruha şifa, aşk ile yansın bu gönül
Biraz eksilse heman ye’s ile solsun bu gönül
O kadar aşka giriftâr olayım ki ne olur
Yalnız heykel-i aşkın ile olsun bu gönül
****
Bizi atmış ise de hükm-i İlâhi bu ele
Bu uzak aynı yakîn oldu heman ehl-i dile
Bu gönül bir idi zaten ezelî dostu ile
Bir olan yâr ile birlikte karar etti gönül
****
Bu ne tılsım, bütün âlem senin aşkınla yanar
Kimi “kû kû”,kimi “Hû Hû” diye hep ismin anar
Kimi ummanına doymaz, kimi cur’ayla kanar
Değişen reng-i tecellî ile mest oldu gönül
****
Seni hakkıyla bilen kendini bildi, ne güzel
Bu idi maksad-ı izhar, bu idi hükm-i ezel
Ne yazık kendini bilmezler olur misl-i gazel
FANÎYÂ haline şükret sana dost oldu gönül