Tüm güzellere güzellik vereni gördünüz mü? O bu ellerden değil, tüm eller O’nun. Güzelliği evrenseli kapsamış. Özge illerden güzellik serpmede, serpintisi gönüllere gelmede. O güzellikten kim bir kırıntı kaptıysa “benim” demede.
Taş kaptı elmas oldu, bitki kaptı gül oldu, hayvan kaptı ceylan oldu, en son yaratık kaptı Âdem oldu. Ah bu Âdem, ah bu Âdem, ah bu Âdem…
Güzellik Âdem’de olgunlaşınca tüm yaratık ona taptı. “Ben daha güzelim” diyen, başkaldıran çirkin oldu, kovuldu.
Yusuf’a güzellikten biraz verildi de Mısır güzellerinin gözleri kamaştı. Ey güzel, kamışa girdin sarhoş eden ney oldun, üzüme girdin bihoş eden mey oldun. Ya insandakini? Artık sen düşün, ben sustum. Bilen, gören, bulanlara ne mutlu. Tüm güzellere güzellik vereni!